ara

Alaycı Kuş

- Mockingjay
- 2009 - 416s

Alaycı Kuş Konusu, Özeti ve Türleri

Alaycı Kuş
Açlık Oyunları'nın Nefesinizi Kesecek 3. Kitabı. Bütün engellere rağmen, Katniss Everdeen Açlık Oyunları'ndan iki kez sağ çıkmıştır. Ama şimdi kanlı arenadan sağ çıkmayı başardığı halde hâlâ güvende değildir. Capitol kızgındır. Capitol rövanş istemektedir. Uğradıkları bozgunun bedelini ödetmek istedikleri kişi kimdir? Katniss. Daha da beteri, Başkan Snow başka hiç kimsenin de güvende olmadığını açıkça belirtmiştir. Ne Katniss'in ailesi, ne arkadaşları, ne de 12. Mıntıka halkı. Suzanne Collins'in gerilim romanı Açlık Oyunları üçlemesinin bu güçlü ve heyecan verici finali yılın en çok sözü edilen kitabı olmayı vaat ediyor.

"En heyecanlı yerinde kesilen mükemmel kitap okurları üçüncü cilt için feryat ederken bırakacak." -Kirkus reviews-"Edward'ı ya da Jacob'u unutun... okurlar taraf tutacak: Peeta mı, yoksa Gale mi?" -Publishers Weekly-

"Katniss ustalıkla öldürürken, Collins vurucu yeteneğiyle yazıyor." -Time dergisi-"Kusursuz ilerleme hızı ve heyecan verici bir dünyanın inşa edilmesi."- Booklist-

"Ardında yeterince yanıtlanmamış soru bırakarak okurları kıvrandırıp ümitsizce bir sonraki bölümü beklemelerini sağlıyor."-School Library Journal-

KİTABIN İLK BÖLÜMÜNDEN:
1
Başımı eğdim ve ayakkabılarımın yıpranmış deri yüzeyini kaplayan ince kül tabakasına baktım. İşte tam burası, bir zamanlar kız kardeşim Prim’le paylaştığımız yatağın durduğu yerdi. Şu tarafta mutfak masası vardı. Tamamen yerle bir olup bir kömür yığınına dönüşen şöminenin tuğlaları, evin kalan kısmı için bir nirengi noktası olmuştu. Başka türlü bu gri denizde yolumu nasıl bulabilirdim?
12. Mıntıka’dan geriye neredeyse hiçbir şey kalmamıştı. Bir ay kadar önce, Capitol’ün bomba yağmuru zavallı maden işçilerinin Dikiş’teki evlerini, şehirdeki dükkânları, hatta Adalet Binası’nı yerle bir etmişti. Kendini bu yangından kurtarmayı başaran tek yer Galipler Köyü olmuştu. Nedenini tam olarak ben de bilmiyordum. Belki de Capitol’den iş için buraya geleceklerin kalacak bir yerleri olsun istenmişti. Raportörler. Madenlerin durumunu değerlendirmek üzere gönderilmiş bir komite. Geri dönüş yapan sığınmacıları kontrol etmeye gelmiş bir manga Barış Muhafızı.
Ancak benden başka geri dönen yoktu. Zaten ben de kısa bir ziyaret için gelmiştim. 13. Mıntıka’da ki yetkililer geri dönmeme şiddetle karşı çıkmışlardı. Beni korumak için en az bir düzine görünmez hava aracının başımın üstünde dönüp durması gerekeceğini ve ortada ele geçirilecek yeni bir istihbarat olmadığını bahane ederek, bunu maliyeti yüksek ve gereksiz bir macera olarak gördüklerini söylemişlerdi. Yine de olanları kendi gözümle görmem gerekiyordu. Bu öyle büyük bir ihtiyaçtı ki, işi, planlarını gerçekleştirmelerinde işbirliği yapmam için Ön koşul olarak öne sürmeye kadar götürmüştüm.
Nihayet, Capitol’deki isyancıları organize eden Baş Oyunkurucu Plutarch Heavensbee ellerini havaya kaldırıp, “Bırakın gitsin,” demişti. “Koca bir ay yerine bir gün kaybetmeye razıyım. Belki de On İki’de küçük bir tur atmak, onu aynı tarafta olduğumuza ikna edebilir.”
Aynı tarat. Sol şakağıma, Johanna Mason’ın tel bobini başıma indirdiği noktaya bir ağrı saplanmıştı; elimi üzerine bastırdım. Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu ayırt etmek için debelenirken anılar çevremde fır dönüyorlardı. Beni şehrimin harabeleri arasında öylece durmaya hangi olaylar dizisi itmişti? Gerçekten zorlanıyordum; çünkü Johanna’nın neden olduğu beyin sarsıntısı tamamen geçmiş değildi ve düşüncelerimin allak bullak hali devam ediyordu. Ayrıca ağrılarımı ve ruh halimi kontrol etmek için kullandıkları ilaçlar bazen gerçekte olmayan bir şeyler görmeme neden olabiliyorlardı. Ya da ben öyle sanıyordum. Hastane odamın zemininin kıvrılan yılanlardan oluşmuş bir halıya dönüşüverdiği o gece, halüsinasyon görmüş olduğumdan emin değildim.
Doktorlardan birinin önerdiği tekniği uyguladım: Doğru olduklarından emin olduğum en basit şeylerle başlayıp daha karmaşık konulara geçerek bildiklerimi sıralamak.
Adım Katniss Everdeen. On yedi yaşındayım. Evim 12. Mıntıka’da. Açlık Oyunlan’na katıldım. Kaçtım. Capitol benden nefret ediyor. Peeta esir alındı, öldüğü sanılıyor. Büyük olasılıkla da öldü. Büyük olasılıkla ölmüş olması en iyi ihtimal…
“Katniss? Aşağı gelmeli miyim?” En yakın arkadaşım Gale’in sesi isyancıların takmamda ısrar ettikleri kulaklıklardan bana ulaştı. Gale yukarıda, bir hava aracındaydı ve herhangi bir aksilik halinde saldırıya geçmeye hazır halde, büyük bir dikkatle beni izliyordu Dirseklerim bacaklarımın üst kısmına dayalı, başım ellerimin arasında yere çömelmiş olduğumu fark ettim. Bir nevi sinir krizinin eşiğinde gibi görünüyor olmalıydım. Yok, olamazdı. Hele en sonunda ilacı kesmeye hazırlanırlarken…
Doğruldum ve teklifini geçiştirmek için elimi salladım. “Hayır, iyiyim.” Sözümü desteklemek için eski evimden kasabanın iç kısmına doğru yürüdüm. Gale benimle 12′ye indirilmek için izin istemişti ama ben eşlik etmesini reddettiğimde fazla üstelemedi. Bugün kimseyi onu bile yanımda istemememi anlıyordu. Bazı yürüyüşleri tek başınıza yapmanız gerekecek.
Yaz, insanın iliğini kemiğini kurutan kavurucu bir sıcakla geçip gidiyordu. Neredeyse hiç yağmur yağmadığı için, saldırıdan arta kalan kül yığınları Öylece duruyorlardı. Adımlarıma tepki gösterir gibi, olduktan yerde usulca kıpırdanıyorlardı. Ortalığa saçılmalarına neden olacak en ufak bir esinti yoktu. Gözlerimi yol olarak hatırladığım şeyden ayırmıyordum; çünkü Çayır’a ilk İndiğim anda yeterince dikkatli davranmayıp bir taşa basmıştım. Oysa bastığım bir taş değil, kafa tasıydı. Yerde yuvarlanmış, yuvarlanmış ve nihayet yüz kısmı yukarı bakacak şekilde durmuştu. Uzunca bir süre kime ait olduklarını merak ederek dişlerine bakmıştım. Benzer şartlar altında benimkiler de böyle mi görünürlerdi acaba?
Alışkanlık gereği, yola bağlı kalmıştım. Oysa yol kaçmaya çalışanların kalıntılarıyla dolu olduğu için, bu kötü bir seçim olmuştu. Cesetlerin bazıları tamamen yanıp kül olmuştu. Büyük olasılıkla dumana yenilen diğerleri, alevlerin en beterlerinden kaçmayı başarmışlardı ama şimdi leş yiyicilerin tepelerine üşüştüğü, üzerleri sineklerden örülü battaniyelerle örtülü, çürümenin farklı aşamalarında pis kokular saçan yığınlar halinde yatıyorlardı. Yığınlardan birinin yanından geçerken, Seni ben öldürdüm, diye düşündüm. Ve seni. Ve seni.
Çünkü ben öldürmüştüm. Bu intikam saldırısını tetikleyen, arenayı çevreleyen güç alanındaki kusurlu bölgeye yönelttiğim okum olmuştu. Koca Panem ülkesini kaosa sürükleyen de buydu.
Kafamın içinde Başkan Snow’un Zafer Turu’na başlamak üzere olduğum sabah sarf ettiği sözcükler yankılanıyordu. “Katniss Everdeen, Alevler İçindeki Kız, sahipsiz kalması halinde Panem’i yakıp yıkacak bir yangına neden olabilecek bir kıvılcım ortaya attın.” Durumu abartmadığı ya da sırf beni korkutmak için böyle konuşmadığı ortadaydı. Büyük olasılıkla, samimiyetle benden yardım görmeye çalışmıştı. Ancak ben üzerinde en ufak bir kontrol gücümün olmadığı bir şeyi çoktan harekete geçirmiştim.
Yanıyor. Hâlâ yanıyor, diye düşündüm sersem sersem. Uzaklarda, kömür madenlerinden yükselen siyah dumanlar görünüyordu. Gerçi önemsemem, kaygılanmam gereken kimse de kalmamıştı. Mıntıka nüfusunun yüzde doksanından fazlası Ölmüştü. Geri kalan sekiz yüz kadar sığınmacı 13. Mıntıka’ya sığınmışlardı. Bana sorarsanız, bunun sonsuza dek evsiz kalmaktan hiçbir farkı yoktu.
Bunu düşünmemem gerektiğini biliyordum. Karşılanma şeklimiz için minnettar olmam gerektiğini de. Hasta, yaralı, açlık içinde ve eli boş. Yine de 13. Mıntıka’nın 12′nin yok edilişine alet olması gerçeğini bir türlü adamıyordum. Bu beni suçluluk duygumdan arındırmıyordu elbette; ortalıkta bol miktarda suç vardı zaten. Ancak 13. Mıntıka’dakiler olmasa, Capitol’ü alt edecek daha büyük bir planın parçası olamaz ya da bunu yapacak ekipmana asla sahip olamazdım.
12. Mıntıka’nın vatandaşlarının kendilerine ait organize bir direniş hareketlen ve bütün bunlarda en ufak bir söz hakları yoktu. Onlar yalnızca bana sahip olmanın talihsizliğini yaşıyorlardı. Yine de, hayatta kalanlardan bazdan bunu sonunda 12. Mıntıka’dan kurtulmayı bir şans olarak görüyorlardı. Sonsuz açlık ve baskıdan, tehlikeli madenlerden ve Baş Barış Muhafızlarımızın sonuncusu Romulus Thread’in tasmasından kaçabilmek. 13. Mıntıka’nın varlığını sürdürdüğünden kısa süre öncesine kadar haberdar olmadığımız için, yeni bir eve sahip olmak mucize gibi bir şeydi.
Her ne kadar bu fikirden nefret etse de, hayatta kalanların kaçış başarısı Gale’in hesabına yazılmıştı. Çeyrek Asır Oyunları sona erer ermez ve ben arenadan alınır alınmaz12. Mıntıka’nın elektriği kesilmiş, ekranlar kararmış ve Dikiş insanların birbirlerinin kalp atışlarını duyabilecekleri kadar derin bir sessizliğe gömülmüştü. Hiç kimse arenada olanlardan protesto edecek ya da kutlayacak bir harekette bulunmamıştı. Yine de on beş dakika içinde gökyüzü hava araçlarıyla dolmuş ve bombalar yağmaya başlamıştı.
Gale’in aklına kömür tozuyla kaplı ahşap evlerden arınmış tek yer olan Çayır gelmişti. Annem ve Prim de aralarında olmak üzere, olabildiğince çok insanı oraya çekmişti. Şimdi artık elektrik de kesik olduğu için zararsız bir zincir yığınından başka bir şey olmayan Cifi yerle bir edecek ekibi kurmuş ve insani an ormanın içine yönlendirmişti. Onları aklına gelen tek yere, babamın bana çocukluğumda gösterdiği göle götürmüştü. 12. Mıntıka’nın insanları, dünyada bildikleri ne var ne yok kül eden uzak alevleri oradan seyretmişlerdi.
Şafak sökerken bombacılar gideli uzun zaman olmuştu. Alevler ölmeye yüz tutmuş, hayatta kalanlar bir araya toplanmışlardı. Annem ve Prim yaralılar için tıbbi yardım verecek bir alan yaratmış, ormandan toparlayabildikleri malzemelerle onları iyileştirmek için ellerinden geleni yapmışlardı. Gale’in elinde iki takım yay ve ok bir av bıçağı, bir balık ağı ve doyurulması gereken sekiz yüz kadar İnsan vardı. Gücü kuvveti yerinde olanların yardımıyla üç gün boyunca idare edebilmişlerdi. Onları bol miktarda temiz, beyaz kompartımanın, kıyafetin ve günde üç öğün yemeğin beklediği 13. Mıntıka’ya kaçıracak hava aracının beklenmedik bir anda çıkagelişi de o zamana denk gelmişti. Ne yazık ki kompartımanlar yeraltındaydı. Kıyafetler tek tip, yiyecekler ise göreceli olarak lezzetliydi ama 12. Mıntıka sığınmacıları için bunlar önemsiz noktalardı. Güvendeydiler, Birileri onlarla ilgileniyordu. Hayattaydılar ve hevesle karşılanmışlardı.
Bu isteklilik kibarlık olarak yorumlanmıştı. Ancak, birkaç yıl önce 13. Mıntıka’ya yaya olarak ulaşan Dalton adlı bir 10. Mıntıka sakini gerçek amacı kulağıma fısıldamıştı. “Size ihtiyaçları var. Bana. Hepimize ihtiyaçları var. Bir süre önce içlerinden bazılarının Ölümüne, çoğunun kısırlaşmasına neden olan bir çiçek salgını yaşadılar. Yeni üreme sürüsü. Bizi böyle görüyorlar.” 10. Mıntıka’da yaşadığı dönemde biftek çiftliklerinden birinde, uzun süre önce dondurulmuş inek embriyolarıyla genetik çeşitliliği koruma konusunda çalışmıştı. 13. Mıntıka konusunda haklı olması kuvvetle muhtemeldi; Çünkü ortalıkta hemen hiç çocuk yok gibiydi. İyi de ne olmuştu yani? Kümeslere tıkılmamıştık, iş için eğitiliyorduk, çocuklarımız da eğitim alıyorlardı. On dört yaşını doldurmuş olanlara orduda giriş seviyesinde rütbeler verilmişti ve hepsine “Asker” hitabıyla Beslenilmesine özen gösteriliyordu. 13. Mıntıka yetkilileri, bütün sığınmacılara tek tek vatandaşlık hakkı vermişti.
Yine de onlardan nefret ediyordum. Ama tabii ki artık hemen herkesten nefret etmekle meşguldüm. En çok da kendimden nefret ediyordum.
Ayaklarımın altındaki yüzey sertleşmişti: külden halının altında meydanın parke taşlarını hissedebiliyordum. Meydanın çevresinde, bir zamanlar dükkânların olduğu yerde, bir dizi alçak harabe sıralanmıştı. Adalet Binası’nın yerindeyse siyah bir kauçuk yığını yükseliyordu. Peeta’nın ailesinin fırınının bulunduğu tarafa doğru yürüdüm. Geriye erimiş fırın kütlesinden başka bir şey kalmamıştı. Peeta’nın ne anne babası, ne de iki ağabeyi 13. Mıntıka’ya ulaşamamışlardı. 12. Mıntıka’nın hali vakti yerinde olan sakinlerinden ancak bir düzinesi yangından kaçabilmişti. Dönebilecek dahi olsa, Peeta’nın eve dönmesi için bir neden kalmamıştı zaten. Benim dışımda…
Fırından geri geri giderek uzaklaşırken bir şeye çarptım, dengemi kaybettim ve kendimi güneşin altında ısınmış bil metal yığınının üstünde otururken buldum. Ne olduğunu anlamak için dikkatle balonca, Thread’in yakın zamanda meydanda yaptığı düzenlemeleri hatırladım. Darağacı, kırbaç kabinleri ve bu, hepsi bir korku fırtınasının izleriydiler.
Alaycı Kuş kitabı Beyaz perdeye aktarılan kitaplar listesinde yer almaktadır.

Alaycı Kuş - s41

Prim'in kolunun kıvrımında, onu geceden korumak için uyanık yatan eski görevinin başındaki Düğün Çiçeği'nin gözleri, kapının üstündeki güvenlik ışığının cılız ışıltısını yansıtıyordu. Prim anneme iyice sokulmuştu. Uykudaki halleriyle, kendimi oyunlarda ilk bulduğum günün sabahındaki hallerine benziyorlardı. Sağlımı geri kazanma safhasında olduğum ve gördüğüm rüyalarla çırpınmalarım yüzünden kimse benimle yatamayacağı için kendime ait bir yatağım vardı. (Nurdan Caliskan)

dilayça

@dilay7

- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
Bu kitapta yine macera doruktaydı. Peetasız olan başlardaki bölümlerde yokluğu hissediliyordu ama özellikle yarısından sonrası çok aksiyonlu ve güzeldi. Efsane bir kitaptı ve bana göre ikinci kitaptan daha iyiydi. Bitişi de güzeldi, herzaman hatırlayacağım bir sondu. İçinden çıkardığım güzel dersler de oldu. Kitapları kapağına göre değerlendiren birisi değilim ama şunu söylemeliyim ki kapağı çok hoşuma gitti. Bitmesini istemediğim için bilerek okumayı uzattıkça uzattım. Ve bittiğinde bir boşluğa düşmüş gibi hissettim. Kulağa abartıyorum gibi gelebilir ama en sevdiğim kitap serisi bitince diğer kitaplardan bu kadar zevk alamayacağımı düşündüm. İşin gerçeği 4. kitap olsa direk alırdım. Ama yazar güzel bir şekilde konuyu toplayıp bitirdiği için uzatmaya da gerek yok zaten. Kesinlikle okunması gereken bir kitap.
Verdiği Puan: 10
894 karakter
3 beğen · 0 yorum · kitap inceleme ·

Ahyoka

@gulsum-yildiz

- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
Severek ve heyecanla okuduğum bir seri oldu Açlık Oyunları. Ancak serinin final kitabında biraz hayal kırıklığına uğradım. Finick ve Prim'in öleceğini hiç tahmin etmemiştim. Ya da Finick'in ölüm anı o kadar basit ele alınmamalıydı. Ayrıca Katniss serinin ilk kitabından itibaren her şeyi kardeşini ve annesini korumak için yapmışken kardeşinin hiç beklenmedik bir anda ölmesi beni çok üzdü. Sonunda Katniss'in Peeta ile evlenmesini istiyordum. Bu oldu fakat en azından çocukları olduktan sonra Katniss'in ruh sağlığı düzelebilseydi. Final kitabında bu tür hayal kırıklıklarına uğramış olsam da zevkle okuduğum bir seriydi. Teşekkürler Suzanne Collins, ateşler içindeki kızı yarattığın için...
Verdiği Puan: 6
760 karakter
0 beğen · 2 yorum · kitap inceleme ·
Doğancan Urul (@dogancan-urul)
Keşke ilk satırınızda spoiler vermeseydiniz direk.. 08.05.14
Mehmet Fatih Şık (@mehmetsfatih)
Keşke... 08.07.14

Ezgi Erdoğan

@ezgi-erdogan

- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
Serinin final kitabıydı ama beni hayal kırıklığına uğrattı. İlk kitabı çok iyi olan bir serinin ilerleyen kitaplarda kalitesinin giderek düşeceğini hiç tahmin etmezdim. Ateşi Yakalamak ilk 100 sayfası dışında toparladı yine ama bu kitabı zar zor bitirdim. İlk çıktığında aldım başladım bir yüz sayfa falan sonrasında bıraktım bir yıl sonra falan kitabın kapağını tekrar açtığımda ise ilk kitabın hatırına ıkına ıkına bitirdim. Çok içim sıkıldı okurken yazar sanki sıkılmış da seriyi bitirmeye karar vermiş gibi aceleye getirilmiş bir kitaptı. Olaylar daha iyi kurgulanabilirdi Capitol nasıl böyle içler acısı şekilde düşer yani.
Verdiği Puan: 4
701 karakter
0 beğen · 0 yorum · kitap inceleme ·

burak kara

@werevolf

- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
İlk kitabı 3, ikinciyi 2 günde okumuşken bu kitabı 7 günde bitirdim.
Evet serinin son kitabı biraz sıkıcı olmuş. Tabii ki sonu gayet güzel ve sürprizlerle dolu ama kendi adıma son 50 sayfayı okumak için önceki 300 sayfayı okumak zorunda kalmış hissettim.
Daha önce bir çok seri şeklinde kitap okudum ve genelde son kitap en görkemlisi olurdu. Bu seride durum biraz farklı. Sıralama yapmam gerekirse en çok 1. kitabı, en az 3. kitabı sevdiğimi söyleyebilirim.
Tabii ki 3. kitaba gelen birisi için bu yorumların çok bir önemi yok çünkü okumama şansı yok. Ama belirtmek istedim. Yazar son kitabı biraz şişirmiş.
Verdiği Puan: 8
652 karakter
0 beğen · 0 yorum · kitap inceleme ·

Gökhan Tezcan

@gokhanntezcan

- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
filmi 21 kasımda çıkıyor diye oturup baştan okudum (kitabı bundan 4 yıl öncede okumuştum).Okuduğum ilk seri oluşu bir kenara gerçekten benim en sevdiğim seridir kim ne derse desin ve daha sonra çıkan bütün distopyalar açlık oyunları serisinden izler taşır.Son kitap 12. mıntıkanın yok edildiği bilgisine ulaşmış ve peeta nın kurtarılmadığını okumuştuk.Oradan itibaren isyanın başlangıcı saldırı olaylar olaylar.Çok heyecanlı ve bol sürprizliydi.Okuyup hatırladıkça daha bir güzel geldi kitap bana.Distopyanın 1numaralı serisidir distopya sevenler bu serinin son kitabınıda okumalılar mutlaka.
Verdiği Puan: 10
647 karakter
1 beğen · 0 yorum · kitap inceleme ·

Alaycı Kuş Kitabı Galerisi

Alaycı Kuş Alaycı Kuş

Nurdan Caliskan.

@nurdancaliskan

Renkli olanlar da hoş tabii ama hiçbir şey kusursuzluğu beyaz kadar iyi temsil edemez.
- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
6 beğen · 0 yorum · alıntı ·

Beyza Uysal

@beyza-uysall

Babam.Bugün her yerdeydi sanki.Madende ölüyordu.Peeta'nın allak bullak bilincine bir şarkıyla süzülüyordu.Koruyucu bir tavırla omuzlarımı örten Boggs'un bakışlarında titriyordu.Onu o kadar çok özlüyordum ki içim acıyordu
- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
6 beğen · 0 yorum · alıntı ·

EFD

@efd

"... Ama insanların hayatta kalmak için kanatlara ihtiyacı yok."
"Alaycı Kuşlar'ın var."
- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
3 beğen · 0 yorum · alıntı ·

Ceren Acer (Rız.

@cerenacer948

Geliyor musun o ağaca?
Hani ikimizinde özgür olmamız için
kaçmanı söylediğim ağaca
Çok tuhaf şeyler olmuştu orada
Gece yarısı buluşsaydık o idam ağacında
Daha tuhaf olmazdı aslında.
- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
3 beğen · 0 yorum · alıntı ·

BookDiaryx

@hande-calkaya

Bu yüzden, sonrasında, "Beni seviyorsun. Gerçek mi, gerçek değil mi?" diye fısıldadığı zaman yanıtım "Gerçek" oldu.
- Suzanne Collins
8.5 (712 oy)
3 beğen · 0 yorum · alıntı ·
0
Yeni kitabım Alaycı Kuş. Bakalım nasıl? @neokur