ara

Değirmen

Değirmen Konusu ve Özeti

Değirmen
Yayınevi: Yapı Kredi Yayınları
ISBN: 9789750806605
Sayfa: 137 sayfa
Basım Tarihi: 1970
"İşte adaşım, sana seven bir Çingene'nin hikayesi.Çiçeklerin açtığı mevsimde, senin kollarına yaslanan ve çiçekler kadar güzel kokan bir vücutla uzak su kenarlarında oturmak ve öpüşmek, yoruluncaya kadar öpüşmek hoş şeydir...Seni gördüğü zaman zalimce başını çeviren mağrur bir dilberin kapısı önünde ve ay ışığı altında sabaha kadar dolaşmak, bunu candan arkadaşlara ağlayarak anlatmak, -söz aramızda- gene hoş şeydir.Fakat sevgili bir vücutta bulunmayan bir şeyi kendisinde taşımaya tahammül etmeyerek onu koparıp atabilmek, işte adaşım, yalnız bu sevmektir." ("Değirmen"den)Türk edebiyatının "özgür" sesi Sabahattin Ali' den yıllara meydan okuyan öyküler...
Değirmen kitabı Kısacık, Okunası Kitaplar listesinde yer almaktadır.

Değirmen - s41

Yavaş yavaş gözlerine ve bakışlarına bir gamlılık çöktü. Dostluktan filan bahsederken, sesleri titriyor gibiydi; yahut onlar böyle zannediyorlardı. Fakat böyle zamanlarda hemen birinden biri, bir kahkaha atar ve işi alaya bozardı: İç burkulduğu halde... Nihayet günün birinde ikisi de bunun böyle sürüp gidemeyeceğini anladılar. İkisi de birbirlerine açılmaya karar verdiler.
Meltem K. tarafından eklenmiştir.
253
KİTAP
Kısacık, Okunası Kitaplar
Kısa ama etkili kitaplar bu listede. Sayfa sayısına bakmayın. Kısa ama yoğun kitaplar. Az zamanınız mı var? Kısacık bir kitap...
20
KİTAP
Tutunamayanların Hikayelerini Anlatan Kitaplar
Bu listede, hayata karamsar gözlerle bakan, başlarına türlü felaketler gelen ve hayata tutunamayan kitap kahramanlarının anla...
14
KİTAP
Mutlaka Okunması Gereken Sabahattin Ali Kitapları
Türk edebiyatının en sevilen yazarlarından biri olan Sabahattin Ali'nin en çok satan, en beğenilen ve mutlaka okunması gereke...

Vahit YILDIRIM

@gregor-samsa

değirmen

hiç sen bir su değirmeninin içini dolaştın mı adaşım?...

görülecek şeydir o... yamulmuş duvarlar, tavana yakın ufacık pencereler ve kalın kalasların üstünde simsiyah bir çatı... sonra bir sürü çarklar, kocaman taşlar, miller, sıçraya sıçraya dönen tozlu kayışlar... ve bir köşede birbiri üstüne yığılmış buğday, mısır, çavdar, her çeşitten ekin çuvalları. karşıda beyaz torbalara doldurulmuş unlar...

taşların yanında, duman halinde, sıcak ve ince zerreler uçuşur. halbuki döşemedeki küçük kapağı kaldırınca aşağıdan doğru sis halinde soğuk su damlaları insanın yüzüne yayılır...

ya o seslere ne dersin adaşım, her köşeden ayrı ayrı makamlarda çıkıp da kulağa hep birlikte kocaman bir dalga halinde dolan seslere?... yukarıdaki tahta oluktan inen sular, kavak ağaçlarında esen kış rüzgârı gibi uğuldar, taşları kah yükselen, kah alçalan ağlamaklı sesleri kayışların tokat gibi şaklayışına karışır... ve mütemadiyen dönen tahtadan çarklar, gıcırdar, gıcırdar...

ben çok eskiden böyle bir değirmen görmüştün adaşım, ama bir daha görmek istemem.

sen aşkın ne demek olduğunu bilir misin adaşım, sen hiç sevdin mi?...

çooook desene! sevgilin güzel miydi bari? belki de seni seviyordu... ve onu herhalde çok kucakladın... geceleri buluşur ve öperdin değil mi? bir kadını öpmek hoş şeydir, hele adam genç olursa...

yahut sevgilin seni sevmiyordu... o zaman ne yaptın? geceleri ağladın mı?... ona sararmış yüzünü göstermek için geçeceği yolda bekledin, ona uzun ve acındırıcı mektuplar yazdın değil mi?...

fakat herhalde ikinci bir aşka atlamak senin için o kadar güç olmamıştır. insan evvel kendi kendisinden utanır gibi olur ama, bilir misin, bizim en büyük maharetimiz nefsimizden beraat kararı almaktır. vicdan azabı dedikleri şey ancak bir hafta sürer. ondan sonra en aşağılık katil bile yaptığı iş için kafi mazeretler tedarik etmiştir.

ha, sonra bir üçüncü, bir dördüncüye sevdin, ve bu böyle gidiyor. peki ama, bu sevmek midir be adaşım, bir kadını öpmek, onu istemek sevmek mi dir?...

çırılçıplak soyunarak şehrin sokaklarında koşabiliyor musunuz?...

bir bıçak alarak kolundaki ve bacağındaki adalelere saplamak ve böylece bir nehre atılarak yüzmek elinden geliyor mu?

bir şehrin adamlarını öldürmek cesareti sende var mı? bir minareye çıkarak bütün dünyaya işittirecek kadar kuvvetle bağırabilir misiniz?

aşk sana bunları yaptırabilir mi? işte o zaman sana seviyorsun derim...

sen sevgiline ne verebilirsin sanki? kalbini mi? pekala, ikincisi ne? gene mi o? üçüncü ve dördüncüye de mi o?... atma be adaşım, kaç tane kalbin var senin?... hem biliyor musun, bu aptalca bir laftır: kalbin olduğu yerde duruyor ve sen onu filana veya falana veriyorsun... göğsünü yararak o eti oradan çıkarır ve sevgilinin önüne atarsan o zaman kalbini vermiş olursun...

siz sevemezsiniz adaşım, siz, şehirde yaşayanlar ve köyde yaşayanlar; siz, birisine itaat eden ve birisine emredenler; siz, birisinden korkan ve birisini tehdit edenler... siz sevemezsiniz. sevmeyi yalnız bizler biliriz... bizler: batı rüzgârı kadar serbest dolaşan ve kendimizden başka allah tanımayan biz çingeneler...dinle adaşım, sana bir çingenenin aşkını anlatayım...

bir gün karların erimeğe başladığı mevsimdeydi bütün çergi, otuza yakın kadın, erkek ve çocuk, dört beygir ve iki defa o kadar da eşek edremit tarafına doğru göçüyorduk.

can sıkan ve bize hiç uymayan bir kıştan sonra ısıtıcı güneş ve yeni belirmeğe başlayan yeşillikler hepimize tuhaf bir oynaklık vermişti. sırtlarında beyaz ve kısa bir gömlekten başka bir şeyleri olmayan küçük çocuklar hiç durmadan koşuyorlar, bağırıyorlar ve şose yolunun kenarındaki hendeklerde yuvarlanıyorlardı.

delikanlılar keman ve klarnet çalarak yürüyorlar, genç kızlar parlak sesleriyle su gibi türküler söylüyorlardı.

ben de etrafı gözden geçirerek bir köy, bir çiftlik, yanında kalabileceğimiz bir yer araştırıyordum.

ikindiye doğru siyah zeytin ağaçlarının arasında yükselen açık renkli çınar ve kavaklar gözüme ilişti. burası küçük bir değirmendi. suyu bol bir çay küçük söğüt ağaçlarının arasından geçtikten sonra dar ve taş bir mecraya giriyor, oradan da dört tane tahta oluğa taksim oluyordu.

ihtiyar çınarlar çukura gömülen eski değirmenin siyah kiremitli çatısını örtüyorlar, ve ön tarafındaki geniş meydanı gölgeliyorlar.

ağaçların hışırtısını bastıran bir gürültüyle değirmenin altından fıkırdayıp çıkan köpüklü sular iki sıra taze kavağın ortasından geçip ilerideki sazlıkta kayboluyordu. burada çergilemek hiç de fena değildi. yüklü eşeklerle sık sık gelip giden köylülerden değirmenin işlek olduğu anlaşılıyordu. ve bir kurşun atımı ötede beyaz minaresiyle bir köy görünüyordu.

daha çadırları kurmadan atmaca klarnetini alarak, kanatlarının biri açık duran kocaman kapıya yanaştı, çalmağa başladı, içeride sesi duyan köylüler, oraya birikerek dinliyorlardı. değirmenci de bunların arasındaydı, beyaz sakalını karıştırarak lakayt gözlerle bakıyordu.

bilir misin adaşım, bu köylüler tavuk ve oğlak çaldığımızı söyleyerek bizden şikayet ettikleri halde bizi gene severler.

aralarında bir kileye yakın buğday toplayarak atmaca'ya verdiler. ve değirmenci bunu iki çömlek de yoğurt ilave etti. biz bu güzel kabilden cesaret alarak biraz ötedeki zeytin ağaçlarının arasında çadırlarımızı kurduk.

işler iyi gidiyordu. kadınlar taze söğütlerden yaptıkları sepetleri yakın köylerde satmakta güçlük çekmiyorlardı. çalgıcılarımız yarım gün uzaktaki köylerden bile düğünü çağırıyorlardı.

atmaca tabii en baştaydı...

sen bu atmaca gibisine daha rastlamamışsındır. bir kere heybetli delikanlıydı: yağız derisi, yüzüne delice dökülen simsiyah saçları ve koyu gözleri... sonra burnu... uzun, sivri, ucu biraz aşağı kıvrak burnu. bunun için biz ona atmaca derdik... başı geniş omuzlarının üstünde bir arap atındaki gibi dik dururdu ve bir arap atı ondan daha çevik değildi...

bütün çergilerde onun cesareti, onun güzelliği, onun algısı söylenirdi.
başka çingeneler gibi çalmazdı o, adaşım: bir kere nota bilirdi. şehir mektebini okumuş, bitirmişti: sonra içliydi...sanırdın ki klarneti çalarken havayı ciğerlerinden değil doğrudan doğruya yüreğinden veriyor.

geceleri tek başına bir ağacın dibine çekilirdi. biz de çadırların önüne çıkıp yüzü koyun yatar, çenemizi toprağa dayayarak onu dinlerdik.

hiçbir sevgilisi yoktu. ne geçtiğimiz türkmen köylerindeki al yanaklı güzeller, ne de ince dudaklı çingene kızları onun bakışlarını bir andan fazla üzerlerinde alıkoyabilirlerdi...

halbuki çalgı çalarken büyük gözlerle oradaki kıvılcımları söndürmek ister gibi bir nem belirdiğini, esmer yanaklarında, bir ateşe rasgelmiş gibi derhal kuruyan birkaç ufak damlacığın yuvarlanmak istediğini görmüştük.

çok konuşmaz, konuştuğu zaman da içindekilerden bize bir şey sindirmezdi. neler hisseder, neler düşünürdü? hiçbirimiz bilmezdik. acaba birisini sevdiği için mi, yoksa hiç kimseyi sevemediği için mi, bu kadar yanık, bu kadar derinden çalıyordu?...

ara sıra uzun müddet kaybolur, başka çergilerde dolaştığı, şehirlere inip büyük beylerin meclisine girdiği söylenirdi.

kasabadaki efendiler ona ekran muamelesi ederlerdi, fakat o davarlardan bizimle beraber koyun uğrular, düğünlerde bizimle beraber çalgı çalardı.

hemen her akşam değirmenin önündeki meydanlıkta toplanıp ahenk yapıyorduk. şimdilik bir şey anaforlamadığımız için değirmenci de memnundu. kızıyla beraber yük çınarın altına bir hasır atıyor, bağdaş kurup oturarak bizi dinliyordu.

değirmencinin kızı tam bir köy güzeliydi. yuvarlak bir yüzü, kalın dudakları, kalçalarına kadar uzanan ince örgülü saçları vardı. ama yüzü hep soluktu. etrafındaki şeylere, kendisiyle alışverişi yokmuş gibi dümdüz bir bakışı, ve dudaklarının kenarından dökülüyormuş gibi, isteksiz bir gülüşü vardı. bu kızcağız sakattı adaşım, küçükken sağ kolunu değirmenin çarklarından birine kaptırmıştı. şimdi onun yerinde şalvarının beline iliştirilen boş bir yen sallanıyordu. ve bu onu insanlardan ayırıyordu.

düşünebilir misin, güzel bir kızın bir kolu olmazsa bu ne demektir? derenin üst başında çıpıl çıpıl yıkanan genç kızlara karışamıyordu. vücudunu ve ondaki ayıbı her zaman örtmüş örtmeğe mecburdu... geceleri birbirlerinin evinde toplanıp cümbüş yapan kızlarla da birleşemezdi, çünkü ne tef çalmak, ne de parmaklarının arasına tahta kaşıklar alarak oynamak elinden gelirdi...

belli ki onun bütün çocukluğu bitmez tükenmez bir hasretle geçmiş; belli ki zeytin dallarına sincap gibi tırmanan, birbiriyle alt alta üst üste güreşen, değirmenin önünde erkek çocuklarla su fışkırtmaca oynayan akranlarına bir duvara yaslanarak dolu gözlerle bakmış. şimdi bütün bunlara alışmış görünüyordu. başka insanların yaptığı birçok şeyleri yapmak hakkının kendisinde olmadığını biliyor ve hiçbir şey istemiyordu. değirmenin kapısı yanındaki taş sedire saatlerce oturup meydanda eşelenen tavuklara, yahut kocaman çınarın kıpırdayan yapraklarına yarı yumuk gözlerle bir bakışı vardı ki, adamı ağlamaklı ederdi. geceleri babasıyla beraber gelir, onun yanında diz çöküp oturarak bize bakardı...

sözü kısa keselim adaşım, bizim mağrur ve insafsız atmacamız değirmencinin bu sakat kızına vuruldu. tavuslara, sülünlere bakmağa tenezzül etmeyen yabani kuş, kanadı kırık bir çulluğun şikarı oldu.
eyvah bana ki meselenin çok geç farkına vardım. ben anladığım zaman alev saçağa sarmıştı... yoksa çoktan çergiyi toplar, başka yere göçerdim.

atmaca hiç kimseyle konuşmuyor, düğünlere gitmiyor, zeytinlerin altında tek başına çalıyordu. ama geceleri çınarın altında adamakıllı coşar, gözlerini kıza diker, üfler, üflerdi...ve biz titrediğimizi, bağırmak, konuşmak, yahut yerlere atılıp ağlamak istediğimizi hissederdik...onun çalışında, bir ateş yığını etrafında haykıran ateşe tapanların, yahut batmakta olan bir gemiye çarpan dalgaların feryadı ve inleyişi vardı.

atmacanın kanatları düşmüştü adaşım. sarardıkça sararıyordu. değirmencinin köye indiği günler kapının yanındaki taş sedirde kızla beraber oturduğunu ve tırnaklarını parçalamak ister gibi, iki tarafındaki sert kayada gezdirdiğini görünce bu işin böyle gitmeyeceğini anladım...

bir gece onu çağırdım, derenin alt başına gittik, kavak fidanlarının arasına oturduk. çakıllarda acele acele seken sulardan ve uzaklardan gelen bir kurbağa sesinden başka bir şey duyulmuyordu. atmaca önüne bakıyor, niçin çağırdığımı, ne söyleyeceğimi sormuyordu. elimi omzuna koydum, gözlerini bana kaldırdı.

"seviyorsun!..." dedim.

"öyle..." dedi.

"ne yapacaksın?..."

bu sualin cevabını bulmak ister gibi gözlerini yukarıya, yıldızlı göğe çevirdi. uzun uzun baktı, birdenbire:

"sen bizim çeribaşımızsın dedi, gezdiğin yerler benden çok, tecrübelerin fazla, aklın dirayetin bütün çingenelerden üstündür. sana açılmalıyım...

gözlerini hiç indirmeden, sanki yıldızlara anlatıyormuş gibi, söylemeğe başladı:
"onu seviyorum, ne yapacağımı da hiç düşünmedim. sen benim sevmemin nasıl olacağını bilirsin... ben ki arkamdan uşaklarını koşturan konak sahibi hanımlara başımı çevirmezdim: yedi köye hükmeden eşraf bana gelip, "kızım senin için yataklara düştü... çingene olduğunu unutup seni evlat gibi sineme basacağım, yalnız gel, gel de kızımızı kurtar!..." diye yalvardılar da gene cevap vermeden yoluma gittim; işte şimdi bu bir kolu olmayan kızı seviyorum. onu alamam, onu kaçıramam... halbuki o da beni seviyor. bunu bana evvelisi gün ağlayarak söyledi. gel dedim, beraber kaçalım. "acı acı güldü, "ağam dedi, ben senden noksanım, bana sadaka mı veriyorsun?..." onu nasıl sevdiğimi anlattım: "bana kolunun yerine kalbini veriyorsun, bir kalp bir koldan daha mı az değerlidir?"

"tekrar gözyaşları boşandı: "olmaz dedi, düşün ki, her karşına çıktığımda senden utanacağım, başım yerde olacak, beni böyle zelil etmek ister misin? bırak beni, ne olduğumu bilerek ihtiyar babamın yanında kalayım, sende bir daha buralara uğrama. bana sakatlığımı unutturarak deli deli rüyalar, gördürdün, seni ömrümün sonuna kadar unutamam, ama olmayacak şeylere beni inandırmağa kalkma, eğer sahiden beni seviyorsan hemen buralardan git!..."

atmaca burada bir nefes aldı ve gözlerini yeri indirdi: "düşünüyorum, birleşirsek bu ikimiz için de sahiden azap olacak. aramızda anlaşılmaz, boğucu bir havanın dolaştığını hissedeceğiz. eğer o bana açılamaz, bana naz edemez, bana içinden geldiği gibi sarılamazsa, gözleri her zaman: "ne diye gençliğini benim için nara yaktın, sana yazık değil mi?" demek isterse ben ne yaparım? her sözünden, her tavrımdan alınır: kızsam ona dokunur, düşünceli olsam ona dokunur, sevsem ona acıyormuş gibi gelir, kucaklasam boş olan kolunun yerinde bir sızı duyar ve bunlar hep böyle sürüp gider...

"ne yapacağımı, bu halin beni nereye götüreceğini sorma, bende artık kuvvet yok. akıl yok, düşünce yok, yalnız aşk var. mavzer kurşunu gibi çarptığını yene seren bir aşk... senin atmacan artık kanatlarını kımıldatacak halde değil!..."

sustu, son sözler öyle acınacak bir tavırla ağzından dökülmüştü ki, fazla bir şey sormağa, hatta teselli etmeğe kalkışmadım; ona bu halde ne söz söylenebilir, nede o söyleneni duyardı.

koluna girip çadıra kadar götürdüm.

işler gittikçe sarpa sarmıştı adaşım. atmacanın hali beni korkutuyordu. fakat yapılacak hiçbir şey yoktu. şimdilik işi oluruna bırakmağa karar vererek yattım. bütün gece, büyük çınarın altında kollarını açarak sabırsızca bekleyen atmacayı, ve dudaklarının kenarında geniş bir sevinç, soluk yanaklarında görülmemiş bir pembelikle ona doğru koşan değirmencinin kızını gördüm. fakat birbirinin kucağına atılacakları zaman şekli belli olmayan tuhaf bir cisim ikisinin arasına giriyor, bir çark gibi fırıl fırıl dönerek ve gittikçe büyüyerek onları ayırıyordu.

günler, kuvvetli bir rüzgârın sürüklediği beyaz bulut kümecikleri gibi birbirinin arkasına geçip gidiyorlardı. ve biz, bunların sonunda muhakkak bir fırtına kopacağını seziyorduk. herkes müthiş bir şeyden korkuyor gibiydi. bütün çergiyi ağır bir durgunluk kaplamıştı.

ihtiyar ve tecrübeli çingene karıları bildikleri afsunları okuyorlar, bütün iyi ve fena ruhları zavallı atmacanın imdadına çağırıyorlardı. o, gittikçe çöken yanakları, nereye baktığı belli olmayan şaşkın gözleriyle geçerken delikanlılar başlarını yere eğiyorlar, genç kızlar ölü gibi sararan benizleri ve titreyen dudaklarıyla arkasından bakıyorlardı.

kadın, erkek, genç, ihtiyar hiçbir şeye karar veremeyerek bekliyorduk. sanki serseri bir rüzgâr kafalarımızdan her düşünceyi silip süpürüyor, bizi şaşkın ve meyus buralarda bırakıyordu.

bir gün atmaca yanıma sokuldu. "bu akşam değirmende ahenk yapacağım, ben ihtiyarla konuştum!..." dedi. hafif yağmur çiseliyordu. akşama kuvvetli bir yaz sağanağı gelmesi çok mümkündü. bunu ona da söyledim.

"değirmenin içinde çalacağım!" dedi.

"değirmen geceleri de işliyor, o gürültüde mi?" tuhaf tuhaf güldü.

"korkma! dedi, klarneti o gürültüde de size duyururum. nefesim daha o kadar kuvvetten düşmedi".

yağmur akşama doğru sahiden arttı. karşı tepedeki palamut ormanına birbiri arkasına yıldırımlar düşüyor, iri damlalar zeytin ağaçlarının siyah yapraklarını garip tıpırtılarla oynatıyordu.

hepimiz değirmenin içine dolduk. tavanda sallanan iki tane gaz lambası etrafa yarım bir aydınlık serpiyordu ve çarklar, taşlar, tozlu kayışlar dönüyorlar, dönüyorlardı. hepsinin birden çıkardığı yırtıcı gürültü yağmurun alçak tavandaki kesik hıçkırığına karışıyor, birbirini kovalayan gök gürültüleri bu korkunç ahengi tamamlıyordu.

değirmenci ve kızı duvarın dibindeki sedire oturmuşlardı. sallanan lambalar genç kızın yüzünde acayip gölgeler oynatıyordu.

bütün gürültüleri bastıran ince bir ses birdenbire yükseldi. kendisini değirmenin karanlık bir köşesine çeken atmaca çalmağa başlamıştı.

adaşım, ben o gece dinlediğim şeyleri öldükten sonra bile unutamam.

dışarıda fırtına gittikçe artıyor ve rüzgâr ıslak kamçısını kerpiç duvarlarda gezdiriyordu. yükselen sular tahta oluklardan taşıyor, haykıra haykıra yerlere dökülüyordu.

içeride taşlar nihayetsiz bir coşkunlukla homurdanıyor; çılgın gibi dönen kayışlar şaklıyor; birbirine geçen tahta çarkların dişleri ağlar gibi gıcırdıyordu. ve bunların hepsini bastıran deli bir ses kah yalvarıyor, kah hiddetle kıvranıyor, susacak gibi olduktan sonra tekrar yükseliyordu.

alaca karanlıkta atmacanın siyah ve parlak gözleri hiç kıpırdamadan genç kıza bakıyorlardı. genç kızın acınacak bir perişanlıkla çırpınan büyümüş gözlerine...

ve öyle şeyler çalıyordu ki adaşım, onları anlatmağa bizim kullandığımız kelimelerin takati yoktur...

bazen okşayan, ısıtan bir sabah güneşiydi... fakat derhal yüzümüzü yırtan, gözümüzü kör eden, içindeki ateşleri kum tanesi gibi etrafa saçan bir çöl fırtınası oluyor, yahut bağrımıza işleyen bir bıçak haline geliyordu.

son ve keskin bir çığlıktan sonra atmacanın ayağa kalktığını gördüm. iki üç adım ilerledi ve klarneti bir köşeye fırlattı.

herkes doğrulmuştu. üzüntülü gözlerle ona bakıyorlardı. o, yüzüne büsbütün dökülen kara saçlarını eliyle geri attı. birdenbire çukura gitmiş gibi görünen gözlerle etrafını araştırdıktan sonra onları değirmencinin kızına dikti, uzun uzun baktı...

o dakikayı ömrümde unutamam adaşım; dışarıda fırtına arttıkça artmıştı, duvarlar sarsılıyor, tepemizdeki kiremitler uçuyordu. ve değirmen, azgın bir hayvan, homurduyor ve dönüyordu. ve o, lambanın sönük ışığında, olduğundan daha büyük âdeta bir gölge gibi duruyordu. gözleri genç kızın üzerindeydi. tahammül edilmez bir acı yüzünün şeklini tanınmayacak hallere sokmuştu. kah esmer derisini şişiren bir kan gözlerinin kenarına kadar fırlıyor, kah dişlerinin arasında ezilen dudakları bile bembeyaz oluyordu. o dudaklar ki, bir şey söylemek ister gibi kıpırdıyorlardı ve ağlayacak gibi aşağıya çekiliyordu.

bu bakış ancak bir an kadar sürdü. sonra gözkapakları yavaşça düştüler ve o, yere yıkılacak gibi sallandı. fakat hemen kendisini topladı. bir kere daha etrafına bakındı. sanki bir imdat bekliyor gibiydi: kendisini bu kahredici, bu parçalayıcı ağrılardan kurtaracak bir imdat... nihayet kafasına bir şey vurulmuş gibi inledi. gerisingeriye dönerek değirmenin öbür başına, çarkların ve kayışların kudurmuşçasına döndükleri köşeye doğru atıldı.

bir nefes alımı kadar hepimiz olduğumuz yerde kaldık, sonra delice bağırarak arkasından koştuk...

heyhat adaşım, çok geçti. atmaca yerinden fırlayan ve "iş işten geçti" demek isteyen gözlerle bize doğru geliyordu.

sağ kolu yerinde değildi ve oradan oluk gibi kan fışkırıyordu. birkaç adımdan sonra sendeledi, ayaklarımızın dibine yıkıldı...

işte adaşım, sana seven bir çingenenin hikâyesi...

çiçeklerin açtığı mevsimde, senin kollarına yaslanan ve çiçekler kadar güzel kokan bir vücutla uzak su kenarlarında oturmak ve öpüşmek yoruluncaya kadar öpüşmek hoş şeydir... seni gördüğü zaman zalimce başını çeviren mağrur bir dilberin kapısı önünde veya ışığı altında sabaha kadar dolaşmak, bunu candan arkadaşlara ağlayarak anlatmak, söz aramızda gene hoş şeydir. fakat sevgili bir vücutta bulunmayan bir şeyi kendisinde taşımağa tahammül etmeyerek onu koparıp atabilmek, işte adaşım, yalnız bu sevmektir.
Değirmen
kitaba 10 verdi
0 beğen · 2 yorum
Jagermeister Chrysalis (@jagermeisterchrysalis)
bu paylaştığın inceleme mi alıntı mı ? yanlış anlaşılmasın kitapla alakalı düşüncelerini merak ettiğim için soruyorum.
20.04.14 beğen cevap
Vahit YILDIRIM (@gregor-samsa)
Çok yönlü bir kitap kimine inceleme, kimine kendi düşüncesini hatırlatıyor. Kimisi için basit bir kitap, kimileri içinse hayatında doğru yaptığı uğraşlar arasında.
25.04.14 beğen cevap

Betül Zeyrek

@betul-zeyrek

Yine bir Sabahattin Ali kitabı. Kürk Mantolu Madonnası ile tanışmıştım kendisi ile ve hayran kalmıştım diline. Bu kitabını da okuyunca dedim ki her kitabında aynı harikuladelik ve aynı dil incelikleri. .

3 bölüm ve bu 3 bölümde yer alan 16 tane hikayecik. Her birinden çıkarılması gereken mesaj bambaşka alabilene. Kitaba adını veren değirmeni ilk okuduğum anda ilk hikayeden derin duygusal yoğunluğun içinde buldum kendimi. Sevmek buydu işte, senin için değerli olan birine sende olan en değerli olanı, kolunu verebilmekti. Herkes yapabilirmiydi sevdiğim dediği kadın için bu fedakarlığı bilemiyorum ama, okuyunca sevginin derinliğine şahit olunca şu anda yaşanan sevgilere sevgi diyerek değer atfetmek gelmedi içimden. .

Yalnız ilk okuyanlar için dili ince akıcı lakin biraz ağır ve yoğun anlatıma sahip. Mesela "Kurtarılamayan Şaheser"i okurken gerçekten yoruldu beynim biraz mola verip kahve sonrası yeniden okudum. .

Ve yine beni etkileyen birbirinden güzel öykülerle hasbihal ettim. Bir gün içinde bitti kitap, lakin ben bunun üzerine saatlerimi veretek düşündüm. Kendi kendime mütalaa ettim. Almam gereken derslere kulak kesildim ve sonra bir kez daha" Ah Sabahattin Ali" dedim, ne güzel bir dilin, yalın ama yoğun bir anlatımın var. Okuyun ve öykünün bir de buradaki tadına bakın, eminim seveceksiniz 😉
.
Değirmen
kitaba 9 verdi
1 beğen · 0 yorum

Dilara Artar

@dilara-artar

Öykü ve İnsan
İnsan öyküleri yazmak kolay değildir, hele Anadolu insanının öyküsünü yazmak hiç kolay değildir. Anadolu insanı derindir, herkesi anlatacağın bir sözle anlatamazsın Anadolu insanını, yeniliklere çoğu zaman dirense de kendisini tanımlamak için daha önce hiç kullanılmamış kelimeler kullanılsın ister... Ruhu farklıdır, doğası farklıdır ve yüzeyden bakmadığınız zaman oldukça derindir Anadolu insanı; yalnız onunla derine inebilmelisiniz...

Sabahattin Ali'nin, yıllara meydan okuyan öyküleri var Değirmen adlı kitapta. Her biri iliklerinize kadar işleyecek türden... Hepsi çok tanıdık. Hepsi çok yaşanmış... Özellikle Kırlangıçlar ve Bir Siyah Fanila İçin adlı öyküler gözümde ayrı bir değer kazandı. Çok benzeştirdim kendimle...

Sabahattin Ali okumayı seviyorsanız ya da daha önce hiç bir kitabını okumadıysanız mutlaka Değirmen'i okuyun... Sıcak bir karşılama ve tanışma faslı sizi bekliyor...
Değirmen
kitaba 10 verdi
6 beğen · 1 yorum
Gülşah Sönmez (@gulsah-sonmez)
Okuma listesine ekliyorum, oldukça ilgi çekici gerçekten. Paylaşım için teşekkürler.
27.07.15 beğen cevap

Meltem K.

@meltem-k

Adaşım diyerek başlamalıyım zira bu kelime beni çok etkiledi. Bir süre etrafta adaşım diye gezindim. Ve hikayeler; aşkı -sağda solda nadiren görebileceğiniz veya hiç göremeyeceğiniz gerçek aşk- anlatan birbirinden bağımsız, güzel hikayeler.. Okuyunca kendinizle bir iç muhasebe yapabilirsiniz. Diyor ya kitapta: Sen hiç sevdin mi adaşım? Göreceksiniz ki, Sabahattin Ali'ye göre birçoğumuz hiç sevmemişiz ki zamanımızın gelip geçici olup aşk diye nitelendirilen durumlarına bakarsak, evet adaşım biz hiç sevmemişiz. İçinizdeki aşığı uyandırabilir nitelikte bir kitap. Ve kitaptaki günümüzde kullanılmayan kelimelerin varlığı beni mutlu etti. Duyguları güzel yansıtmış, anlayabildiğim ölçüde bunu söyleyebilirim. Hayatınıza güzel cümleler kazandırabilecek bir kitap. Mesela ben deli olmaya daha özen göstereceğim, adamakıllı bir deli...
Değirmen
kitaba 8 verdi
2 beğen · 0 yorum

R.T

@ravza

16 Öykü: Değirmen, Kurtarılamayan Şaheser, Kanal vs...
Sabahattin Ali'nin 3 bölüm ve 16 öyküden oluşan bir kitabı. Bu 16 öyküden kitabın en başındaki ve kitaba ismini veren 'Değirmen' ve ikinci öykü 'Kurtarılamayan Şaheser' için ilgimi çektiğini söyleyebilirim. Bunların dışında 'Kanal' isimli öykü aklımda kaldı. Yalnız, Sabahattin Ali'yi ilk kez okumaya başlayacak olanlar bu kitaptan başlamamalılar. Çünkü bazı öykülerindeki cümleler öylesine karmaşık ve sözcükler yan yana geldiklerinde öyle anlamsızdı ki okurken sıkıldım. Sıkıcı bulduğum öyküleri bitirdikten sonra tarihine bakınca anladım ki tarihler 1927-1929 yılları arasında gidip geliyor. Yani Sabahattin Ali daha 20'li yaşlarının başlarında, toyluk dönemindeyken yazılmış. Zaten Sabahattin Ali de kitabının önsöz kısmında benim yukarıda bahsettiğim durumlarla ilgili açıklamayı da yapmış. Keyifli okumalar...
Değirmen
kitaba 5 verdi
1 beğen · 0 yorum

AY IŞIĞI

@suskun

Sen sevgiline ne verebilirsin sanki? Kalbini mi? Pekâlâ, ikincisine? Gene mi o? Üçüncü ve dördüncüye de mi o?.. Atma be adaşım, kaç tane kalbin var senin?
Değirmen
kitaba puan vermedi, inceleme eklemedi.
28 beğen · 0 yorum

Zeynep Çelik

@zeynep-celik

...sen sevgiline ne verebilirsin sanki? Kalbini mi? Pekala, ikincisine? Gene mi o? Üçüncü ve dördüncüye de mi o?.. Atma be adasim , kaç tane kalbin var senin?..
Değirmen
kitaba puan vermedi, inceleme eklemedi.
19 beğen · 0 yorum

Baran Yusuf

@baranyusuf

''Vicdan azabı dedikleri şey, ancak bir hafta sürer. Ondan sonra en aşağılık katil bile yaptığı iş için kâfi mazeretler tedarik etmiştir.”
Değirmen
kitaba puan vermedi, inceleme eklemedi.
17 beğen · 0 yorum

Barış Altınbıçak

@baris-altinbicak

Öyle adamlar vardır ki, haysiyet, şeref gibi kayıtlara aşina olmadıkları halde, gurur ve nahvetlerine (kibirlerine) dokunulur, acizleri yüzlerine çarpılırsa kendilerini kaybedecek kadar hiddetlenirler.
Değirmen
kitaba 9 verdi, inceleme ekledi.
15 beğen · 0 yorum

Kahraman K.

@vforvendetta

Yarın öldüğümüz zaman birisi bize sorsa: 'Dünyada neler gördünüz? ' dese herhalde verecek cevap bulamayız. Koşmaktan görmeye vaktimiz olmuyor ki..."
Değirmen
kitaba puan vermedi, inceleme eklemedi.
12 beğen · 0 yorum

Benzer Kitaplar

8.3/10
240 oy
Sence kaç puan almalı?
0